از طرفی، آتش حملات گسترده علیه حزب‌الله لبنان شعله‌ور است و از سویی دیگر، عملیات نظامی عربستان علیه حوثی‌های یمن شدت گرفته است. در این میان، اظهارنظرهای پرهیاهوی مقامات آمریکایی و خاموشی عجیبِ بازیگران کلیدی منطقه، این پرسش را اذهان را به خود مشغول کرده: آیا این سکوت، آرامش پیش از طوفان است یا صرفاً منشأیی برای تفسیرهای افراطی؟

یک روایت پرطرفدار در محافل تحلیلی، این آرامش را حمل بر «نقشه‌ای پنهان» می‌کند. بر اساس این قرائت، هیاهوی لفظی و لفاظی‌های جنگیِ مقامات آمریکایی، چیزی جز ابزار فریب راهبردی نیست؛ طرحی برای پاک‌سازی میدان از بازیگران فعلی تا راه برای رویارویی مستقیم و گسترده با ایران باز شود. در این نگاه، هم‌زمانی تحرکات در دو جبهه‌ی لبنان و یمن، مصداق تصادف نیست، بلکه نشانه‌ی یک هماهنگی طراحی‌شده است و پایان این دو درگیری، نه آرامش، که آغاز فصلی خطرناک‌تر خواهد بود.

در برابر این قرائت، گروهی دیگر از تحلیل‌گران ایستاده‌اند و آن را بیش‌ازحد توطئه‌محور می‌دانند. به باور آنان، تعیین‌کننده‌ترین متغیر در سیاست خارجی واشنگتن، نه میدان نبرد که صندوق رأی است. دولت آمریکا در آستانه‌ی انتخابات میان‌دوره‌ای، کم‌ترین تمایل را به ورود در درگیری‌های پرهزینه دارد و رفتار پرهیاهویش را باید «بازدارندگی نمایشی» دانست، نه طلیعه‌ی جنگ. در این دیدگاه، سکوت منطقه نه نقشه، که محصول احتیاط، خستگی راهبردی و نبود اجماع بر سر سناریویی مشترک است.

نکته‌ی ظریف اما سرنوشت‌ساز آن است که هر دو خوانش، برای شواهد یکسان، روایت‌هایی متفاوت می‌سازند؛ همان شواهدی که گروهی «هماهنگی» می‌نامند، گروه دیگر «احتیاط» می‌خوانند. همین چندپارگی تفسیری، مرز میان تحلیل و حدس را باریک کرده و هر روایت را ناگزیر از نادیده گرفتن بخشی از واقعیت می‌کند. در چنین فضایی، داوری قطعی درباره‌ی نیات پنهان قدرت‌ها، فراتر از توان هر تحلیلگر منفرد است.واقعیت میدان، هنوز هیچ‌یک از دو روایت را به‌طور کامل تأیید یا ابطال نکرده است و اتکای صرف بر یک عامل، از جامعیت تحلیل می‌کاهد. 

آنچه بر همگان روشن است، شکنندگی بی‌سابقه‌ی وضعیت و پتانسیل بالای غافلگیری در معادلات منطقه است؛ وضعیتی که در آن، هوشیاری بیش از پیش‌بینی، و سنجش بیش از شعار، راهگشاست. باید دید که سکوت پایتخت‌ها، سرانجام مقدمه‌ی کدام معادله خواهد شد؛ معادله‌ای که خاورمیانه سال‌ها بهای آن را خواهد پرداخت.